Þessi rosalega Hollywood stórmynd átti að gera allt vitlaust og sigra heiminn með Tom Cruise í fararbroddi. Þannig man ég allavega eftir auglýsingunum og hype-inu í kringum hana. Auðvitað lét ég til leiðast. Og ég varð fyrir vonbrigðum. Eins og allir aðrir held ég. Ég veit ekki alveg hvað það var, hún bara virkaði ekki.
Svo horfði ég á hana aftur. Svipaðar tilfinningar, ég var eiginlega að vona að ég hefði bara verið þröngsýnn. Nei nei, nú átta ég mig bara betur á því sem fór úrskeiðis. The Last Samurai tekst ekki að vera það sem hún ætlar að vera. Hún er mjög nálægt því á köflum. Eiginlega bara alla myndina. Maður sér einhvern vegin alltaf hvað myndin er að reyna að sýna, hvaða tilfinningar hún vill ná fram. Maður finnur fyrir því, en það er alltaf eitthvað sem plagar mann, “þetta er fyrirsjáanlegt”, “já, mér líður svona, af því ég veit mér á að líða svona”. Myndin líður fyrir það að vilja vera sérstök, en vera um leið gegnsæ. Ótrúlegt hvað það hefur mikið að segja.
Myndin fjallar um hernaðarhetjuna Nathan (Tom Cruise) sem er fangaður af Samuraiunum sem hann berst á móti í Japan. Hann verður einn þeirra. Það er augljóst bara af því að lesa titil myndarinnar. OK, hvað hefur hún þá ef ekki gott plot? Góða persónusköpun? Svo nálægt því... Tom Cruise er ekki lélegur leikar, en hann er með sama svip allan tímann og nær ekki þeim persónuleika sem ætlast er til. Katsumoto (Ken Watanabe) er áhugaverð persóna en ekkert kafað nánar í hann (gæti vert hana betri mynd)þ Vel gerð? Já já, flott umgjörð og vandað til verks. Mér fannst klippingin samt allt of augljós. Maður sá alltaf hvaða tilfinningar var verið að reyna að kalla fram. Allt svo augljóst, því miður.
Stórmynd sem floppar, algerlega að mínu mati. Svo er japanski keistarinn svo kvenlegur að það er ekki hægt að taka hann alvarlega.
P.S. það er annað blogg á undan þessu ef því hefur ekki verið veitt eftirtekt.
Shit. Tense. Var að rifja Se7en upp um daginn. Mundi lítið eftir myndinni sjálfri en augljóslega hvernig hún endaði. Það gleymir því ekki nokkur maður.
Brad Pitt klikkar aldrei. Ég varð augljóslega ástfanginn af honum í Fight Club og það er alltaf gaman að horfá myndirnar hans, þó þær séu ekki sérstakar. Það þarf þó ekki að hafa áhyggjur af því með Se7en.
Myndin fjallar um tvo rannsóknarlögreglumenn, David Mills(Brad Pitt) og William Somerset(Morgan Freeman), sem eru einmitt að byrja að vinna saman. Reyndar er Somerset, sá gamli, að hætta. Þeir vinna að morðmáli sem vindur upp á sig og loks átta þeir sig á því að morðinginn er að fremja morð eftir dauðasyndunum sjö. Þeir verða því að ná honum áður en hann klárar verkið. Persónusköpunin er mjög góð og skemmtileg og fer einnig vel við hasarinn. Se7en væri góð bara sem afþreying en hún nær að vera miklu meira en það.
Morgan Freeman er augljóslega í þessari mynd, fyrst Samuel L. Jackson er ekki, en eins og alþjóð veit er alltaf annar hvor þeirra í öllum myndum. Ég held ég hafi aldrei séð hann ekki standa sig vel í mynd, enda orðinn reynsluhundur, og leikur yfirleitt líka reynsluhunda.
Kevin Spacey hoppar síðan um borð og sýnir stórleik. Segi lítið meira um það enda er endirinn punkturinn yfir i-ið á frábærri mynd.
Bourne Identity fjallar um mann sem er fiskaður upp af smábátaáhöfn undan ströndum Frakklands. Hann man ekki neitt, ekki hver hann er eða afhverju hann var í sjónum. Hann er þó með 2 skotsár á bakinu og leiser með bankanúmeri græddan í mjöðmina. Hann fer í bankann en í öryggishólfinu sínu finnur hann fullt af pening, vegabréfum(sem segja að hann heiti Jason Bourne) og byssu, en til að bæta ofan á það kemst hann að því að hann er fáránlega góður að slást. Löggan byrjar að elta hann en hann fær sér far til Parísar hjá einhverri gellu sem borgar offjár fyrir. Þá fer CIA að elta hann en það er þrautin þyngri því Bourne er þrautþjálfaður í að vera ósýnilegur og komast undan. Allt vindur þetta uppá sig og Bourne þarf að flýja CIA um leið og hann reynir að komast að því hver hann er.
Bourne Identity er gerð eftir fyrstu bókinni í þríleiknum um hann Jason Bourne, superspy sem veit ekki hver hann er. Myndin er einkar vel heppnuð og varla lakari en bókin, sem ég hef ekki lesið. Það er nóg af spennu og eltingaleikjum og bardagaatriðum til að halda manni á tánum en svo er líka alltaf þessi óvissa alla myndina sem verður til þess að maður hreinlega vill ekki hætta að horfa. Alveg ekta afþreying.
Matt Damon leikur Jason og gerir það bara ágætlega. Jason á greinilega eitthvað skuggalega fortíð miðað við það sem hann kann, en fyrst minnið er farið veit maður ekkert hvort hann er/hafi verið góður gaur eða ekki. En hann vill allavega ekki gera neinum illt sem á það ekki skilið svo að hann getur ekki verið mjög slæmur.
Skemmtanagildið er hátt og spennan góð, s.s. mikil meðmæli !
Ætla síðan að skella inn bloggum um síðari tvær Bourne myndirnar
Sjitt hvað þetta er epísk mynd. Vá hvað ég fíla hana mikið. Elska lagavalið í henni, þau passa svo vel. Og þá er ég að tala um atriðin þar sem eitthvað classic lag er í gangi og einhver atburður að gerast, eins og t.d. jarðarför Grínistans (The Comedian). Hellidemba, líkkista, allir sorgmæddir og The Sound of Silence með Simon and Garfunkel í botni. Ég fæ gæsahúð í hvert skipti sem ég sé þetta atriði. Maður sér svona smá Tarantino í þessum atriðum.Það sagði mér einhver einhvern tíma að Tarantino hlustaði á tónlistina sína og sæi fyrir sér atriði eftir lögunum, svo býr hann til sögu útfrá þeim. Auðvitað var Watchmen sagan til en þetta er held ég svipuð pæling, það er unnið með og útfrá tónlistinni, og það gerir svo ótrúlega mikið fyrir atriðið. Dæmi um þetta frá Tarantino eru í öllum myndunum, en ég hugsa strax um þegar Mr. Blonde(held ég að hann hafi heitið) sker eyrað af löggunni og ætlar svo að brenna hann. Byrjunaratriðið er líka svona, þegar þeir labba allir saman niður götuna með Little Green Bag undir. Pulp Fiction snýst eiginlega líka bara um svona atriði.
Ef ég geri einhvern tíma mynd í fullri lengd þá byggi ég hana klárlega á nokkrum svona atriðum.
The Comedian nettur
Ég nenni nú varla að þylja upp mikið um söguþráðinn en sagan gerist árið 1985 í heimi þar sem Bandaríkjamenn unnu Víetnam og ofurhetjur eru “raunverulegar”. Það er samt bara einn maður með ofurkrafta, Dr. Manhattan, en hann er eiginlega bara guð og algert svindl, því hann getur allt og veit flest. Allir hinir eru bara góðir að slást og fara í flotta búninga. Þeirra tími er hins vegar liðinn og eini sem er ennþá virkur er Rorschach, en hann er nett geðbilaður. Hann heldur að einhver sé að drepa fyrrverandi ofurhetjurnar en undirliggjandi er alltaf sagan um kalda stríðið og kjarnorkuógnina.
Watchmen er grimmileg írónía og samfélagsgagnrýni, en myndasagan er víst eina myndasagan á einhverjum lista yfir 100 bestu bækur 20. aldarinnar. Myndin kemur þessari kaldhæðni vel til skila en ég ætla ekki að þræða það neitt frekar, enda ekki maðurinn í það.
Dr. Manhattan á góðum degi
Persónurnar eru frábærar, og bestur er klárlega Rorschach. Hann er grimmasti góði gæi sem hugsast getur, réttlæti er það eina sem hann hugsar um. Hann er Chaotic Good, engin miskunn, engin hvíld. Hann sagði sjálfur, hann er ekki lengur sá sem hann fæddist sem, sá maður er horfinn, eina sem er eftir er Rorschach. Svo er hann líka með svo netta rödd, ótrúlegt að lítill rauðhærður gæi sé með nettustu, grimmustu og skelfilegustu rödd í heimi. Hann á allar flottu setningar myndarinnar. Geggjaður karakter.
Dr. Manhattan var venjulegur eðlisfræðingur sem festist í einhverjum geislum á tilraunastofu og sprakk. Hann reformaði sem blár gæi sem getur allt, hreyft hluti með huganum, teleportað, séð fortíð og framtíð sína og bara allt sem hugsast getur. Eftir það notaði Bandaríkjastjórn hann til að vinna Víetnam og halda Sovétmönnum í skefjum, því hann getur stoppað kjarnorkusprengjurnar. Hann er þó hættur að finna til með mannfólkinu og fjarlægist alla.
Ozymandias er gáfaðasti maður jarðarinnar og var sá eini af Watchmen-unum sem kom fram undir réttu nafni þegar þau hættu. Hann græddi endalaust á því og vinnur nú að því að finna endalausa orku fyrir mannkynið.
The Comedian er líka frábær karakter. Gersamlega hugsunarlaus gaur sem vill greinilega bara hasarinn. Hann var í fyrstu grúppunum sem fóru út grímuklædd og börðust gegn glæpum, en hann deyr strax í byrjun. Í flashback-um sést hann bara drepa óléttar konur og asíubúa, og jafnvel ameríkana. Svo er spurningin hvort hann sá eftir þessu öllu eða ekki.
Það er mikið verk að skirfa um alla hina í myndinni en allir þeirra bæta hana á sinn sérstaka hátt.
Sambland af húmor, hasar, samfélagsgagnrýni og almennum töffaraskap gera þessa mannlegu ofurhetjumynd svo geggjaða skemmtun að orð fá því ekki lýst. Ég held ég hafi horft svona 5 sinnum á hana, og hún kom út í fyrra. Reyndar ekki alla í einu alltaf því hún er næstum 3 tímar, en ég veit ekki hvernig hún ætti að vera styttri.
Ég horfði á Up um daginn, en ég fór ekki á hana í bíó af einhverjum ástæðum óþekktum fyrir mér. Kannski af því ég var ekkert spenntur fyrir þrívíddarfídusnum og áhuginn var þar með lítill. En þessi nýjasta Pixarmynd er hin besta skemmtun.
Í stuttu máli fjallar hún um gamlan mann sem eiginlega gleymdi að láta drauma sína og konu sinnar rætast meðan hún lifði. Hann fær svo nóg af borgarlífinu og flýgur með húsið sitt í leit að draumaveröld sem á að vera einhver staðar í Suður-Ameríku. Lítill, feitur skátakrakki húkkar sér óvart far og eins og við mátti búast þá er þeim gamla illa við krakkann.
Frítt föruneyti
Þegar ég sá fyrsta trailerinn einhvern tíma fyrir löngu þá leist mér sjúklega vel á, en sá sýndi voða fátt annað en þetta blessaða blöðruloftbelgshús. Seinna komu svo fleiri trailerar sem sýndu eitthvað um söguþráðinn og þá fór ég að spá hvort Pixar væru að missa það.. ég meina hversu týpískt er að hafa gamlan, úldinn kall sem líkar ekki við litla, feita strákinn en þeir eru samt fastir saman á einhverju ferðalagi og enda á því að verða vinir eftir að hafa rifist. Það hreinlega hlaut að vera eitthvað sem vægi upp á móti þessu, eins og t.d. í Shrek(reyndar ekki pixar mynd) er alveg sama formúla bara með trölli og litlum asna. Það sem bjargar Shrek er augljóslega hvað asninn er fáránlega fyndinn og orðheppinn, hvað persónusköpunin er skemmtileg og síðast en ekki síst hvað týpískt ævintýri er útfært á grillaðan hátt. En nóg um Shrek. Pixar eru ekkert búnir að missa það. Þó þetta sé ekki þeirra besta mynd, þá á hún mjög vel heima á þeim háa stalli sem Pixar hafa smíðað undir sig. Up er nefninlega alveg verulega steikt. Maður hlær kannski ekki mjög oft eða mjög upphátt en það er alltaf einhver tilfinning sem fær mann til að glotta og geta ekki hætt því. Ég reyndar hló alveg virkilega mikið og virkilega upphátt þegar kjánahundurinn(Russel hét hann víst) tók fyrsta "SQUIRREL" kippinn. Það kom alveg aftan að mér. Og þessir hundar sem þjónar gæjans.. það var náttúrulega ekki til að minnka steikina. En rúsínan í pylsuendanum var þetta dýr, eiginlega soldið týpískt fyrir Pixar. En nú þýðir týpískt fyrir Pixar einfaldlega frumlegt.
"SQUIRREL" atriðið góða
Það eina sem mér fannst virkilega slappt var brandarinn með skræku röddina hjá aðalvondahundinum, það féll ekki í kramið. En annars bara góð viðbót við geðveikt safn Pixar mynda.
Ég horfði líka á nýju Star Trek myndina um helgina. Ég hef aldrei horft á heilan Star Trek þátt á ævinni en mamma festist einu sinni í þessu og ég sá brot og brot. Það virtist aldrei vera mikið action í þáttunum, í mesta lagi einhver að fela sig bak við stein með leiserbyssu en var svo beam-aður upp í skip. Þess vegna settist ég aldrei niður með mömmu. Þessi virtist hins vegar lofa miklu actioni og geysilega flottum atriðum svo ég fann mig tilneyddan til að gefa henni séns. Ég get ímyndað mér að þessi mynd sé soldið frábrugðin fyrri myndum að því leyti að hér er mikill hasar og í rauninni skiptir söguþráðurinn eða þekking á Star Trek heiminum ekki máli. Ég var t.d. alveg með á nótunum hvað væri að ske, og fyrir mér gæti þessi mynd alveg verið bara einhver sjálfstæð saga sem var spunnin upp í kringum þessa mynd. En auðvitað þekki ég ekki söguna á bak við allt þetta og það gætu alveg verið einhverjar frábærar/lélegar vísanir og nýjar hliðar á gömlum persónum. Ég veit ekkert um það og hef ekkert kynnt mér það. Ég býst við að ég sé í meirihluta í þeim efnum og fyrst framleiðendurnir ætluðu að gera svona stóra mynd þá yrðu þeir að hafa eitthvað almennilegt efni fyrir hinn almenna áhorfenda. Það tekst líka vel því myndin er fínasta afþreying og heldur manni spenntum alla leið. Maður elskar Kirk frá upphafi því maður sér að pabbi hans var góður maður, þó eitthvað hafi uppeldið misfarist hjá Kirk. Hann er góður í barfight, fyndinn, gáfaður en er samt alveg sama um allt. Þetta er blanda sem sést ósjaldan í bíómyndum. Svo er Spock þessi reglufasti og rökrétti, sem glímir samt við sín eigin vandamál. Það er því augljóst frá upphafi að þessir tveir munu mynda gott teymi.
Teymið góða, Spock og Kirk
Söguþráðurinn er þannig að James T. Kirk er fenginn(eða ögrað) til að reyna að verða kapteinn í stjörnuflota Jarðar, því pabbi hans hafði verið kapteinn í 12 mínútur og bjargað fjölda lífa. Svo eru einhver þjóðflokkur sem birtist með háþróaða tækni og reynir að gera útaf við samfélag vetrarbrautarinnar. Mjög hasarmyndalegt en allt í lagi. Skemmtanagildið er allt sem þessi mynd hefur fyrir mig(non-Star Trek fan) og hún hefur helling af því. Hún er mjög flott og fangar augað og eins og ég sagði heldur manni við skjáinn allan tímann. Mæli með henni sem afþreyingu, en ekki ef í leit að stórvirki.
Um daginn horfði ég á Alien og svo Aliens á spólu. Það var í sjálfu sér afrek að koma vídjóinu í samband og fá það til að virka. Hraðspólið afturábak virkaði heldur ekki svo ég varð að spóla hægt og það tók svona hálftíma. En þrautseigjan(lesist þrjóskan) skilaði sínu. Alien fjallar um áhöfn á flutningageimskipi sem er vakin fyrr úr djúpsvefni vegna neyðarkalls frá órannsakaðri plánetu. Þau lenda á plánetunni og finna stórt ?geimskip? sem virðist alveg líflaust. Einn úr áhöfninni snýr þó til baka í skipið sitt með einhverja lífveru fasta framan í sér. Hann er í dái þangað til veran lætur sig hverfa en þá virðist allt vera í lagi. Stuttu seinna brýst þó geimvera út úr honum við matarborðið. Það er með frægari atriðum kvikmyndasögunnar, enda sjúklega nett. Þá hefst spennandi atburðarás sem svíkur engann þann sem leitar að afþreyingu. Myndin fylgir aðallega einum meðlimi áhafnarinnar, henni Ripley, sem virðist vera mjög venjuleg kona með sterka rökhugsun.
Við sjáum ekki mikið af verunni nema þegar hún er ungi að rífa sig lausa frá mannhýsli sínum. Annars er hún einhver staðar í skipinu að gera það gott og éta einn og einn áhafnarmeðlim. Ripley lendir í útistöðum við einn meðlim áhafnarinnar sem er vélmenni, en hann vill rannsaka veruna og hefur skipanir um það frá tölvu skipsins. Ripley veit hins vegar að það þarf að drepa veruna eða drulla sér sem lengst í burtu. Brellurnar eru góðar í myndinni en hún fékk einmitt Óskarinn fyrir þær. Það er í rauninni ekki krafist mikils nema að veran sé vel gerð og drápin séu raunveruleg. Það hefur örugglega verið rosalegt að fara á þessa mynd þegar hún kom fyrst út því spennan er byggð upp svo mikið og svo birtist bara einhver drullu raunveruleg vera sem er til í að éta þig. Og já, hún hefur sýru í staðinn fyrir blóð. Gæða skemmtun fyrir alla sem vilja tryllta spennu sci-fi mynd. Pottþétt!
Aliens gefur fyrri myndinni ekkert eftir, en hér er kominn annar leikstjóri, James Cameron. Hann hafði þá áður gert Terminator, sem er ruddaleg hasarmynd og á það sameiginlegt með Alien að skarta kvennperósnu í aðalhlutverki. Söguþráðurinn er ekki merkilegur og á í rauninni ekki að vera það. Ripley finnst fyrir einskæra heppni svífandi um geiminn í litla farinu sem hún slapp á í fyrri myndinni, en það eru liðin 57 ár. Menn eru samt ekki á þeim buxunum að trúa Ripley og það er ekki fyrr en allt samband við nýlendu á plánetunni úr fyrri myndinni glatast sem þeir vilja eitthvað með hana hafa. Þá er lagt upp í leiðangur til að tékka á status á nýlendunni. Úrvalslið hermanna skipar stærsta hluta hópsins og bera þau mjög stórar byssur og eru frekar miklar stereotýpur, en það er spurning hvort þessi mynd hafi átt þátt í að móta þessar týpur, ég þekki það ekki nógu vel. Það er líka eitt vélmenni í hópnum og Ripley er ekki á þeim buxunum að treysta því. Actionið fer svo í gang þegar þau lenda á nýlendunni og eiga í erfiðleikum með að komast burt. Það sem þessi mynd hefur upp á að bjóða er klassa hasar og skemmtilegar persónur. T.d. eru tvær kvennhetjur, Ripley og Vasquez, sem er frekar lesbíuleg, skotóð gella. Hún heldur uppi fjörinu á meðan Ripley er miklu alvarlegri og þarf líka að glíma við karlrembu og yfirvald sem vill henni allt illt.
Ein aðalpersónan er Newt, lítil stelpa sem er eini eftirlifandinn á plánetunni. Hún treystir engum nema Ripley og kannski eins gott, því hún hefur komist af best sjálf. Myndin inniheldur meira magn af verum en fyrsta, sem var bara með eina, en þær eru samt ekkert auðdrepanlegar. "Endakallinn" er líka skuggaleg vera sem ég væri ekki til í að lenda í.
Aftur, klassa hasarmynd sem veldur ekki vonbrigðum, ekki einu sinni rúmum 20 árum eftir að hún kom út.
Ef einhvern tíma er hægt að segja að bíómynd sé meira listaverk en nokkuð annað(það á nú að vera hægt), þá gildir það pottó um Antichrist. Prologue-ið er einfaldlega bara rugl flott. Allt svart-hvítt og í slow motion, kynlíf og barn að deyja. Það kemur eitt “ógeðisatriði” í þessari senu, en þau eru það sem hafa gert þessa mynd fræga, að ástæðulausu finnst mér. Aðalpersónurnar eru að ríða í sturtu, atriðið í slowmo og allt mjög fallegt og listrænt. Svo kemur í sirka 2-3 sekúndur bara beint Typpi í Píku. Close up! Á eflaust að framkalla shock og ýta einhver vegin við manni. En mér finnst það alveg óþarfi, atriðið er svo flott fyrir.
Kofinn góði
Svo ég fjalli nú aðeins um söguþráðinn, þá segir myndin frá sorg foreldra barnsins sem deyr í byrjun. Pabbinn (Willem Dafoe) er sálfræðingur og virðist ekki taka sonarmissinn of nærri sér, eða sýnir það ekki. Mamman(Charlotte Gainsbourg) er alveg niðurbrotin. Sorgin virðist ætla að ganga fram af henni en þá ákveða þau að fara upp í kofa sem þau eiga, langt frá byggð.
Myndin er frekar ruglingsleg enda er söguþráðurinn ekki aðal málið, ehdlur tjáningin. Antichrist er gjörningur.
Leikararnir eru í krefjandi hlutverkum en sína samt góðan leik. Sérstaklega Willem Dafoe. Hann er með svo sérstakan svip, sem annað hvort tjáir þvílíkar tilfinningar, eða er gersamlega tómur. Hann þurfti bæði í Antichrist.
Hvað ógeðið í myndinni varðar, þá finnst mér það ekki nauðsynlegt. Kannski er það einhver tjáning og sumum finnst það kannski ómissandi. Ég held að það hafi bara verið til að veita myndinni meiri athygli og umtal. Það eru fleiri sem vilja sjá hana ef hún er umtöluð vegna ógeðs. Auðvitað eru þá einhverjir sem vilja ekki sjá hana, og fólk labbar út af henni. En athyglin er alltaf meiri en ella. Persónulega bjóst ég við meira gore-i eftir þetta umtal. Hún var alveg óþægileg á köflum en var miklu meira mindfuck en ógeð. Miklu miklu meira. Oft var ég bara “wtf!” og “why?”. En þegar myndin var búin, þá vissi ég ekkert hvað ég átti að halda. Ég bjóst við að allt myndi skýrast og enda, en... Hvað var eiginlega að gerast í þessari mynd? Hvernig fannst mér hún? Meistaraverk eða bara eintóm sýra? Kannski bæði.. í einu. Ég veit það ekki enn. Ef ég er spurður hvernig mér fannst hún segi ég: “uuuuu, mjög spes. Miklu minna gore en ég bjóst við. Veit ekki hvort hún sé snilld eða ekki. Sjáðu hana!”
Það er engan vegin hægt að segja einhverjum að hann muni fíla hana, eða hafa gaman af henni. Hver verður að túlka hana á sinn hátt eða mynda sér sína eigin skoðun, eða bara ekki getað ákveðið sig. Kannski gerir það hana “góða” eða allavega að því sem hún er, Fucked up mynd sem skilur alveg helling eftir sig. Svo er það bara þitt vandamál að leysa þá flækju.
10/10 eða 1/10 eða bara fyrir utan skalann.
P.S. það er þungu fargi af mér létt að skrifa um hana. Held ég
Ég fór á Jóhannes kvöldið eftir að leikstjórinn, Þorsteinn Gunnar Bjarnason, mætti í spjall til okkar. Þess vegna gat ég augljóslega ekki spurt hann um eitthvað sem ég þyrfti að fá svör við. Það er ekkert sem mér dettur í hug sem ég myndi spyrja hann að enda var hann mikið spurður í spjallinu. Þetta gerði það að verkum að ég var aðallega að leita að göllunum sem búið var að minnast á. Ég og Eggert fórum í keppni hvor myndi finna eða muna eftir fleirum og ég held ég hafi unnið.
Í stuttu máli fjallt myndin um mjög venjulegan miðaldra mann að nafni Jóhannes sem stoppar til að hjálpa ungri stúlku með bilaðan bíl. Hún er frekar saklaus sveitastelpa og bíður honum inn í te svo hann geti þornað. Þá verður ekki aftur snúið og atburðarásin vindur upp á sig, Jóhannes er eltur af kærasta stelpunnar og löggunni sem telur hann vera pervert og gluggagæji. Það er enginn forleikur að sögunni og engin kynning á persónunm, nema þegar þau spyrja hvert annað hvað þau geri. Allt annað verðum við að túlka út frá gjörðum þeirra og hvað þau segja.
Mér finnst Jóhannes heppnast mjög vel miðað við hversu lítill tími fór í gerð myndarinn sjálfrar. En á móti kemur kannski að sagan er einföld og auðveld í meðferð. Ég náttúrulega vissi að eitthvað af myndinni var döbbað og ég tók alveg eftir því, en sennilega bara af því ég var að leita að því. Nema kannski þegar hann var að borða pulsuna, þá var smjattið alveg geðveikt hátt.
Það voru allir búnir að tala um hvað Unnur Birna væri léleg svo ég bjóst við einhverjum hryllingi. Ég get eiginlega ekki dæmt um hana því hún var betri en hryllingur, en ég sá auðvitað að hún var ekkert sérstök.
Laddi stóð sig vel enda bara natural leikari eins og Þorsteinn Gunnar sagði. Það er líka frekar basic að hafa Ladda í einhverri svona týpískri íslenskri mynd. Honum tekst alltaf að vera fyndinn og flest miðaldra fólk missir sig þegar það sér Ladda með boner. Hvað gæri hugsanlega verið fyndnara. Það er bæði sölumennska og ekki að vera með Ladda í aðalhlutverki, hann fittar vel í hlutverkið en er líka mjög heitur þessa dagana. Hin stóru nöfnin, Stefan Karl og Unnur Birna eru virkilega góð auglýsing en svo er Stefan líka fæddur fyrir svona hlutverk.
Gömlu konurnar voru mjög fyndnar og gáfu myndinni soldið víðari húmor. Þær voru algerir seggir en samt eitthvað svo líklegar til að vera ekta, þær voru ekki of ýktar, en þó alveg á mörkunum.
Jóhannes er ekki gerð á neinum styrkjum svo það er nauðsynlegt að hafa stór nöfn í henni. Það hefði aldrei gengið svona vel ef þau væru ekki aðal aðdráttaraflið. Myndin er ekki það góð. Halldór Kristján sagði í spjallinu að myndin væri alveg týpísk íslensk grínmynd frá níunda áratugnum. Ég held að hann hafi hitt naglann á höfuðið þarna. Svona hrakfallamynd með frekar alvarlegri aðalpersónu.
Fínasta íslenska mynd en ekkert sem ég hrópa húrra yfir.
P.S. það var mjög fyndið þegar Þorsteinn Gunnar talaði um hvernig þeir tóku upp bílaeltingaleikinn. Ég hefði verið til í að sjá svipinn á kellingunni sem bankaði á rúðuna hjá þeim og sagðist vera búin að hringja í lögguna þegar hún sá Ladda og myndavélarnar. Mig langar soldið að prófa að taka upp svona eltingaleik, örugglega adrenalín kick.
P.S. það er annað blogg á undan þessu ef því hefur ekki verið veitt eftirtekt.
